روزی روزگاری عاشقی بود             

گندم بر ماه می کاشت

ابرها را جا به جا              می گفت ببار!

و اسب ها را                   به صحرا عشق باریده بودی

اسب ها را هی می کرد

حتا خورشید را غروب می داد             می گفت بخواب!

و از هر انگشتش هزار گهواره را لالایی می خواند


اسب و گهواره و گندم و ماه                همه را می بافت

تمام اسب

تمام گهواره

و تمام گندم و ماه             بر سینه ام


همه را می بافت و می بافت و می بافت

بافت و بافت و بافت             روزی روزگاری